Franciszkanie w Gdańsku

o. Andrzej Klimuszko – rozmowa z Wikariuszem Prowincji

o. Admin — Sat, 18 Feb 2012 20:01:43 +0000

Franciszkanin: O. Klimuszko służył dobru

- To był dobry, pokorny kapłan, który swoich bioenergoterapeutycznych zainteresowań nie eksponował. Nie przypominam sobie, aby odmawiano nad nim egzorcyzmy, nigdy nie było takiej potrzeby – mówi portalowi Fronda.pl o. Mariusz Fałkowski, franciszkanin, który znał osobiście o. Andrzeja Klimuszkę w rozmowie z Jarosławem Wróblewskim.

Jak o. Andrzeja Klimuszkę widzą franciszkanie?

- Są różne zdania, które można podzielić na dwa główne aspekty. O. Andrzej był cenionym kaznodzieją, który cieszył się dużym autorytetem, poważaniem wśród braci zakonnych i wiernych. On interesował się formą pomocy ludziom jaką było ziołolecznictwo. Studiował receptury ziołowe – to było jego takie franciszkańskie hobby. Drugi aspekt to cała sfera bioenergoterapii czy jasnowidzenia przez które starał się ludziom pomagać. Gdy często pisze się o o. Andrzeju, to pokazuje się tylko stronę o zdolnościach paranormalnych, ale to nie było centrum jego życia, ale było na marginesie. Przypominam, że należy tu uwzględnić cały kontekst historyczny w jakim żył o. Andrzej. Kościół (zwłaszcza w Polsce) mało wypowiadał się w sprawach odnośnie tych praktyk. Bioenergoterapia w czasach systemu komunizmu była mocno popularna, postrzegana jako coś nowego i pretendującego do konkretnej dziedziny nauki. Nie postrzegano tego w tak jasny sposób jak czyni się to dziś. O. Andrzej był znany w środowiskach bioenergoterapeutów.

Uważa się nawet, że pełnił tam rolę swoistego guru.

- Ale to tylko medialne określenie. Nie do końca tak było. Znałem o. Andrzeja. Byłem ministrantem w Elblągu, gdzie długo pracował, praktycznie do końca swojego życia. Obserwowałem go na codzień. On też normalnie pracował w klasztorze, w swojej parafii. Był jednak znanym człowiekiem i pamiętam kolejki do niego, aby coś doradził w chorobie czy rodzinnej tragedii.

Był franciszkanin, który opiekował się nim duchowo?

- Miał swojego sekretarza, ojca z zakonu franciszkanów, który pomagał mu przygotowywać recepty ziołowe. Od strony braterskiej, zakonnej i franciszkańskiej czuwał przy nim. Widziałem to.

- Są opinie, że o. Klimuszko nie był szczęśliwy pod koniec życia, miał depresję.

- Nie widziałem jego stanu depresyjnego. Mogę zaświadczyć, że do końca był cenionym kaznodzieją, spowiednikiem, otwartym na potrzeby drugiego człowieka. Ważnym wyznacznikiem może tu być i to, że Msze św., które sprawował o. Andrzej cieszyły się zawsze dużą frekwencją – o. Andrzej był bardzo ceniony za głoszone kazania.

Jeśli jednak przewidywał przyszłość. Widział więcej niż inni i to nie były jakieś pozytywne informacje, bo wiedział np. gdzie leży poćwiartowane ciało zaginionej osoby, czy to kto kiedy umrze. Jeszcze tajemnicza energia, którą działał. Problemy, z którymi miał do czynienia były dużego kalibru.

- Faktycznie on miał dużo głębszy ogląd rzeczywistości. Na pewno nie było mu z tym łatwo. Nie chcę tu wchodzić w jego duszę, ale przeżywał to. Życie kapłana polega też na tym, że często ma do czynienia z cierpieniem. Miał trudne doświadczenia i niejednokrotnie mówił do braci, że nie jest mu łatwo, ale tak jest zawsze, kiedy nosi się sprawy drugich, kiedy powierzane zostają człowiekowi, kapłanowi rozliczne tragedie, cierpienia i inne ludzkie sprawy. O. Andrzej pomagał wtedy przede wszystkim przez sakramenty, modlitwę, duchowe rady, a dopiero mocno nagabywany w ludzkich tragediach sięgał do daru jakim było jasne widzenie.

A podsumowując jego zdolności paranormalne, uważa ojciec, że o. Klimuszko służył dobru czy złu?

- Na ile go znałem, to na pewno nie służył złu, ale był człowiekiem, który chciał i służył dobru. Mówię to z całą odpowiedzialnością.

Uważał, że jego paranormalne skłonności są darem od Boga?

- Tak. Choć on to bardziej traktował jako osobiste hobby i sferę czysto osobistych zainteresowań.

A dziś, gdy w Kościele jasno określa się, że działania paranormalne, mediumiczne, bioenergoterapia to okultyzm i ta siła nie jest bezpieczna dla chrześcijan. Są też konkretne świadectwa np. o. Bruno Marii Neumana. Czy ta obecna wiedza miałaby wpływ na o. Klimuszkę?

- Znałem wielu duchownych, którzy się tym zajmowali i wielu z czasem zweryfikowało swoje postępowanie i zainteresowanie w tej materii. Myślę, że o. Klimuszko, gdyby żył, również by w tej sferze zweryfikował swoje postępowanie. To był pokorny człowiek.

Czy on miał swoich uczniów, wśród zakonników? Przekazywał komuś z nich swoją paranormalną wiedzę?

- Nie, nic takiego nie robił. On się z tą wiedzą czy zdolnościami nie obnosił na zewnątrz. Nie wychodził z tym do ludzi, nie zapraszał ich. Leczył przede wszystkim ziołami. Służył sakramentami. Postrzegany jest jednak jednowymiarowo jako nowinkarz zjawisk paranormalnych, choć taki nie był.

Stał się jednak symbolem katolickiego duchownego, który zajmował się parapsychologią.

- Tak i z tym problemem jako franciszkanie cały czas się borykamy – z tym jednostronnym i nowinkarskim postrzeganiem o. Andrzeja. To był dobry, pokorny kapłan, który swoich bioenergoterapeutycznych zainteresowań nie eksponował. Żył na co dzień życiem zakonnika. Nie przypominam sobie, aby odmawiano nad nim egzorcyzmy, bo nigdy nie było takiej potrzeby. O swoich zainteresowaniach informował przełożonych, prosił ich także o pozwolenia przełożonych na udział w spotkaniach i kongresach, na które był zapraszany. Był przede wszystkim wierny Bogu i swojej zakonnej profesji.

Rozmawiał Jarosław Wróblewski

za: www.fronda.pl

Słowa, słowa, słowa… przed Wielkim Postem

o. Admin — Sat, 18 Feb 2012 09:38:20 +0000

Słowo jest cudem, jest łaską Boga. Przychodzi nagle, jak olśnienie. Uzdrawia i pociesza, miłuje, daje błogosławieństwo. Słowo jest chlebem, jest dobrem. Dlaczego więc tak często słowo staje się kamieniem, przekleństwem? Jak to się dzieje, że z tego samego źródła wypływa słodka i gorzka mowa?

Może słowo trzeba ważyć, szanować, kochać? Piękne słowo jest proste, płynące z serca. Święty Franciszek miał niezwykłe podejście do wypowiadanych słów. Nie było dla niego ważniejszych jak te w Ewangelii. Nie znalazł nic ponad Dobrą Nowinę. Mówiąc do braci czy napotkanych na drodze ludzi cytował często słowa Jezusa, słowa Ewangelii. Cała reszta wypowiadanych słów była dla Franciszka mniej ważna. Mówił wtedy, gdy chciał przekazać ważną prawdę, pouczyć, pocieszyć.

W filmie Zeffirellego „brat słońce, siostra księżyc”, w chwili gdy brat Bernard próbuje dyskutować na temat powołania, Franciszek przykłada palec do ust. Po chwili wskazuje na kamień. Dotyka kamienia leżącego tuż obok niego, na ziemi. Jakby nie zrozumiał przyjaciela, nie słyszał pytania… Tymczasem Franciszek nie chce pogaduszek, rozmów, dywagacji. To już zna. Wie, że z rozmów może wynikać niewiele lub nic. W odpowiedzi dotyka kamienia, kładzie palec na usta…

Przed nami Wielki Post, czas odnowy, czas wejrzenia w siebie. Warto spojrzeć inaczej. „Ja” u stóp krzyża, „ja” słaby/słaba u stóp Zbawiciela. Zdjąć karnawałowy kostium. Zobaczyć piękno w porażce, w cierpieniu, w bólu. Może w tym czasie warto pościć? Modlić się o najbardziej potrzebujących? Być człowiekiem w drodze przez krzyż do zmartwychwstania. Jezus zmartwychwstał wraz z ranami. Święty Franciszek dostał Boże „ordery”, stygmaty. Tylko Bóg może nam pomóc zrozumieć tę tajemnicę.

Z poważaniem Magdalena Golon

„Chodźby wasze grzechy były jak szkarłat jak śnieg wybieleją” Iz, 1:18

o. Admin — Mon, 30 Jan 2012 23:09:30 +0000

Dnia 29.12.2011 spod kościoła Świętej Trójcy wyruszyliśmy 10- osobową grupą pod opieką ojca Tomasza w kierunku gór. Naszym celem był Karpacz. O godzinie 4 nad ranem rozpoczęła się upragniona podróż. Od początku – mimo wczesnej pory w samochodach podejmowaliśmy bardzo poważne dyskusje:) Tematami przewodnimi był Bóg oraz natura kobiety i mężczyzny:) Z pomocą przydatnych wynalazków takich jak mapa Polski i stworzeń o imieniu Klaudia dotarliśmy szczęśliwie do Wrocławia gdzie posililiśmy się pysznym, polskim obiadem. W trakcie podróży zauważyliśmy w pewnej miejscowości Bolków piękny gotycki zamek. Po wspólnych „samochodowych” obradach stwierdziliśmy, że warto odwiedzić takie miejsce. Tam uwieczniliśmy ten moment pierwszym, grupowym zdjęciem:)Z wieży widokowej mogliśmy podziwiać piękne pejzaże, których krajobraz coraz bardziej charakteryzował się masywnymi wzgórzami. To był już przedostatni etap naszej podróży. Już teraz czekaliśmy na Karpacz ,a potem na Miłków o jakże wdzięcznej nazwie:) Po krótkim czasie przed naszymi oczami pojawiły się ośnieżone szczyty gór. Gdy szczęśliwie dotarliśmy na miejsce przywitaliśmy się z gospodarzami domu , a następnie mogliśmy uczestniczyć w Eucharystii i podziękować Bogu za to, że jesteśmy TU-w Miłkowie :)

Następnego dnia ranem za oknem ujrzeliśmy biały puch. Widok ten był zjawiskowy, ponieważ gdy przyjechaliśmy śnieg widoczny był tylko w śladowych ilościach. 30.12-Wypoczęci i radośni wyruszyliśmy w kolejną wyprawę, myślę że dla niektórych -wyprawę przełomową. Naszym celem była Śnieżka. W drodze słychać było rozmowy, śpiew kolęd. Niestety jak na każdej drodze pojawiały się kryzysy. Przeciwnikami był lód, silny wiatr, coraz bardziej górzysty teren. Kierowaliśmy się słowami Chrytusa „Zaprzyj się samego siebie” i było Nam lżej – bo szliśmy z Nim. Patrząc na górskie masywy i magiczne, ośnieżone lasy każdy z Nas przez chwilę mógł z pewnością porozmawiać z Najwyższym. W trakcie wędrówki odwiedziliśmy trzy piękne, góralskie schroniska. Tam zamówiliśmy gorącą czekoladę – jej smak poprawił wszystkim humory. Wieczorem kiedy byliśmy już w ośrodku naszą wędrówkę zakończyliśmy Mszą Świętą by podziękować za kolejny pełen wyzwań dzień, który na zawsze pozostanie w naszej pamięci.

31.01- Kolejny dzień wrażeń przed Nami. Tym razem powitaliśmy go wspólną Eucharystią. Potem pojechaliśmy do Karpacza wypożyczyliśmy narty i…tak zaczęła się śnieżna przygoda!

Dla większości San Damiano było to pierwsze zetknięcie się z nartami. Nasze poczynania można by opisać wieloma ciekawymi epitetami, a upadki posegregować w skali od lekkich po „drastyczne”:) Niektórzy jednak brylowali w śnieżnej scenerii:)Wieczorem po powrocie zrobiliśmy pogodny sylwestrowy wieczór i około 23 pojechaliśmy przywitać nowy rok niedaleko świątyni Wang.

01.01.2012- Ostatniego dnia przed wyjazdem pojechaliśmy na stok by dopracować zdolności lub niektórzy techniki narciarskie :)Żałowaliśmy, że dzień jest taki krótki i trzeba wracać do Miłkowa i niedługo na Pomorze. Wieczorem uczestniczyliśmy we Mszy Świętej by powitać nowy Rok 2012 z Bogiem.

02.01.2012- Poranna pobudka a za oknami nie ma śniegu. To wszystko wydawało się być bajką. Mam nadzieję, że Tata podarował nam trochę radości przez te dwa dni. Pozostało pakowanie, ostatnie spojrzenie na schronisko i…w drogę. Wszystko ma swój początek i niestety koniec. Około 10 rano opuściliśmy Miłków a do Gdańska wróciliśmy około 22. Kto wie może przyszły rok też powitamy w górskich okolicach?:)Za wszystko i za WSZYSTKICH Chwała Panu!

Karolina Maszk

Twarz świętego jako ślad

o. Admin — Sun, 29 Jan 2012 13:18:30 +0000

Pan rzekł do niego: ”Przejdź przez środek miasta,

przez środek Jerozolimy i nakreśl ten znak TAU

na czołach mężów, którzy wzdychają i biadają

nad wszystkimi obrzydliwościami w niej popełnianymi.”

Ezechiel 9, 4

Wiele zostało napisane o twarzy i jej wyrazie. Ludzie mają twarze. W przypadku zwierząt budzi to wątpliwości. Zwierzęta mają mordy, pyski, kufy, paszcze i tym podobne. Człowiek ma twarz. Twarz wyraża ludzkie emocje, wewnętrzne przeżycia, wrażliwość czy poczucie humoru. Także smutek i złość, miłość i współczucie. Wiele uczuć maluje na twarzy wyjątkowy jej wyraz. Emanuel Levinas stworzył filozofię dialogu w oparciu o „twarz Drugiego”. I tak w „Inaczej niż być…” czytamy o twarzy jako śladzie – śladzie samej siebie, który jest zachętą do podejmowania „ryzyka bardzo pięknego”, jakie wiąże się z zachętą do otwarcia się jeden wobec drugiego.” O twarzy u Levinasa można czytać wiele. To z pewnością niespotykana jak dotąd w historii literatury ilość epitetów dotyczących twarzy. Przytoczę jeszcze jeden z nich: „twarz nawiedza i ukazuje się, bliźni, który mnie nawiedza, stanowi moją obsesję…” str.264

Od początku istnienia rodzaju ludzkiego święci jakby ukazują się, nawiedzają świat. Ich twarze, zniszczone pokutą, powracają jak natrętni goście, upominają się, aby o nich pamiętać. Stają przed oczami niczym drogowskazy, wzory do naśladowania. Czy chcemy być świętymi? Czy w epoce w jakiej żyjemy, powszechnego erotyzmu i lubieżności, twarz świętego w ekstazie jest piękna? Co właściwe znaczy być świętym? Czy to opcja konserwatywna? Odpowiedź ta to pytanie nie jest konieczna, ani nawet potrzebna. Ważniejsze jest przecież samo pragnienie świętości, a nie ocena powyższego wyboru. Jednak proponuję zastanowić się chwilę nad tym. Czy święci to relikty z przeszłości? Skamieliny odkopane przez archeologów i pozostawione w muzealnych gablotach? Czasem zdarza się, że ktoś zagląda do środka gabloty. Co można tam zobaczyć? Czy jest coś, co łączy wszystkich świętych? Może specjalna optyka na to, co istnieje poza materialną rzeczywistością? Wyjście z siebie samego (w sensie własnych potrzeb, własnych upodobań), a także podążanie za głosem serca, które wskazuje na bliźniego, na inne niż moje istnienie. Więc wyjście z siebie i powrót do siebie jednocześnie. Paradoks i tajemnica tworzą historie wielu świętych. Twarz Matki Teresy z Kalkuty jest piękna, nie potrzeba jej kosmetycznych zabiegów. Jej piękno nie jest osiągalne poprzez zabiegi kosmetyczne. Liczne zmarszczki zdobią, a nie szpecą. Pomarszczona twarz i zniszczone przez ciężką pracę ręce są piękne. Zdobi je ludzki trud, bezinteresowna praca dla bliźniego.

Zjawisko jakim jest wyraz ludzkiej twarzy to temat obszerny. Na przestrzeni dziejów twarz przykuwała uwagę wybitnych artystów, myślicieli, świętych, proroków Starego Testamentu, medyków. Twarz stała się centralnym przedstawieniem ikonicznym, a ikona niezbędnym składnikiem wyznania prawosławnego. Twarz można zasłonić lub odsłonić, można ją umalować, można pocałować. Twarz jest poniekąd obrazem duszy. W twarzy można dojrzeć uduchowienie lub upodlenie człowieka. Jego świętość lub niegodziwość. Nawet pornografia potrafi wykorzystać twarz, aby produkt, jaki chce sprzedać, stał się bardziej atrakcyjny. Estetyka filmów tego typu zakradła się już w normalne, codzienne życie. Nie są dzisiaj rzadkością twarze o zmanierowanym wyglądzie, prowokacyjnie aroganckie, wyuzdane, sztuczne. Tak jak może odcisnąć się na twarzy pokuta, post, modlitwa, tak też znaczy ją lubieżność, snobizm, egocentryzm. Dobry lekarz psychiatra zaryzykuje diagnozę, niemal bez wywiadu z pacjentem, na podstawie tylko jego wyglądu i sylwetki. Osobowość narcystyczna czyli przeciwieństwo świętości, wpływa na ukształtowanie sylwetki. Specyficzne trzymanie głowy czy nienaturalne wypchnięcie w przód klatki piersiowej, określane znanym powiedzeniem „nadęty bufon”, z pewnością nie jest przypadkiem.

Wybór powołania, aby żyć na sposób święty, jest zbawienny dla człowieka. Warto zapoznać się z twarzami świętych, odnaleźć w nich nadprzyrodzone piękno. Dowiedzieć się z czego ono wypływa. Z wielu historycznych podań, biografii, wspomnień naocznych świadków wynika, że święty, przeżywający mistyczne spotkanie z Bogiem, wygląda zjawiskowo. Twarz zmienia się w czasie modlitwy, staje się bardziej promienna, pogodna i delikatna. Jakby wewnętrzne piękno pozostawiało wyraźny ślad na zewnętrznej warstwie człowieka. Jego oblicze zdaje się być nadprzyrodzone, spokojne i łagodne. Czasem bezwstydnie radosne nawet w sytuacji skrajnego zagrożenia. Wystarczy wspomnieć śpiew niektórych męczenników w czasie przypiekania na żywym ogniu lub w chwili obdzierania ze skóry. Twarze świętych są jakby szalone boskim pięknem, nie mając przy tym nic wspólnego z wyrazem twarzy głupca.

Podobno twarze ascetów, starców prawosławnych, mędrców czy ojców kościoła, po wielu długich latach pokuty stają się podobne do twarzy znanych ze świętych ikon. Postać takiego pokutnika, jakby zastygła w bezruchu na modlitwie, o twarzy wychudzonej i natchnionej, przykuwa naszą uwagę, bo oczy jego, wielkie i błyszczące, wpatrzone są w nas, abyśmy nie zapominali o Bogu i naszej tu obecności. Bardzo chwilowej, przechodniej. Spójrzmy jednak na Świętego Franciszka, żywą Ikonę Chrystusa. Na Jego ciele, na Jego twarzy odcisnęło się piękno Ukrzyżowanego, Ubogiego w swojej dosłowności razem z ranami z krzyża. Tajemnica niezwykła i piękna, która może stać się prawdziwą obsesją. Czego sobie i wam życzę!

Magdalena Golon, Gdańsk 2012

Zostań mecenasem sztuki – oficjalna strona projektu ORGANY U FRANCISZKANÓW

o. Admin — Sat, 28 Jan 2012 21:20:23 +0000

Na początku XXI wieku dr Andrzej Szadejko stworzył koncepcję odbudowy instrumentu odpowiadającego instrumentowi oryginalnemu, jaki krył się za manierystycznym prospektem z 1618 roku i prospektem barokowym z 1703 roku. Koncepcja ta jest obecnie realizowana.

Finansowanie projektu

Do końca 2011 roku przeznaczono na realizację projektu ok. 1 450 000 PLN, w tym:
Środki publiczne – ok. 1 200 000 PLN Otrzymywane TYLKO na konserwację i renowację elementów zabytkowych z dotacji celowych:

Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – 928 602 PLN, Miasta Gdańska – 235 780 PLN Środki zebrane przez klasztor OO. Franciszkanów (w tym część środków z akcji patronackiej) – ok. 190 000 PLN Środki Stowarzyszenia Przyjaciół Kościoła Świętej Trójcy „ Dziedziniec” – ok. 60 000 PLN Środki sponsorskie – pomoc rzeczowa firm drukarskich, stolarskich, reklamowych, architektonicznych, budowlanych.
Zapotrzebowanie w latach 2012-2016:
2012/2013 Ok. 1 200 000 PLN n a dalsze prace konserwatorskie i renowacyjne. Pozyskanie finansowania ze środków publicznych, zakonnych, z 1 % od podatku.
2012-2016 1 095 000 EUR na odbudowę instrumentu. Pozyskanie funduszy ze środków sponsorów lub partnerów strategicznych, z akcji patronackiej, ze środków zakonnych oraz z 1 % od podatku.

WIĘCEJ NA NOWEJ STRONIE: www.organy.gda.pl

List Biskupów Metropolii Gdańskiej do Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jana Dworaka w sprawie Telewizji Trwam.

o. Admin — Sat, 28 Jan 2012 20:53:39 +0000

Panie Przewodniczący,

Biskupi Metropolii Gdańskiej, zgromadzeni na spotkaniu w dniu 21 stycznia br. w Gdańsku, zgłaszają stanowczy sprzeciw wobec decyzji KRRiT, która odmówiła przyznania miejsca na cyfrowym multipleksie Telewizji Trwam. Odczytujemy ją jako ewidentne pogwałcenie przyjętych standardów społeczeństwa obywatelskiego. Ta decyzja w rzeczywistości uderza w wielu katolików, którzy systematycznie korzystają z tej stacji i są podatnikami na rzecz instytucji państwowych. Solidaryzując się ze stanowiskiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski, oczekujemy zmiany podjętej decyzji.

Podpisali:

Arcybiskupi i Biskupi Metropolii Gdańskiej:

+ Abp Metropolita Gdański Sławoj Leszek Głodź

+ Abp Senior Tadeusz Gocłowski

+ Bp Andrzej Suski Biskup Diecezjalny Toruński

+ Bp Jan Bernard Szlaga Biskup Diecezjalny Pelpliński

+ Bp Senior Piotr Krupa

+ Bp Józef Szamocki Biskup Pomocniczy Diecezji Toruńskiej

+ Bp Ryszard Kasyna Biskup Pomocniczy Achidiecezji Gdańskiej

Tydzień modlitw o Jedność Chrześcijan

o. Admin — Sat, 28 Jan 2012 10:51:03 +0000

Przemienieni przez zwycięstwo Jezusa Chrystusa (por. 1 Kor 15,51-58). Słowa św. Pawła stały się mottem tegorocznego Tygodnia o Jedność Chrześcijan (18-25 stycznia 2012). Podczas nabożeństw w kościołach – członkach Polskiej Rady Ekumenicznej, Klasztor Franciszkanów w Gdańsku i Dom Pojednania i Spotkań reprezentował o. Roman Zioła, dyrektor placówki. We wspólnych modlitwach uczestniczyli m.in. abp Sławoj Leszek Głódź, metropolita gdański oraz bp Marcin Hintz, ordynariusz diecezji pomorsko-wielkopolskiej kościoła ewangelicko-augsburskiego. Wyrazy solidarności przekazali także pozostali uczestnicy corocznego „Asyża w Gdańsku” – imam Hani Hraish oraz przewodniczący gminy żydowskiej Jakub Szadaj.

Na stronie umieszczono fotografie z nabożeństwa w cerkwi prawosławnej pw. św. Mikołaja Cudotwórcy w Gdańsku, z kościoła Ewangellicko – Augsburskiego w Sopocie oraz z Centrum Ekumenicznego Sióstr Brygidek.

ps.

Foto za www.adalbertus.gda.pl; p. Karolina Hermann

Pracownia franciszkańska – zaproszenie

o. Admin — Wed, 25 Jan 2012 10:54:14 +0000

Serdecznie zapraszamy młodzież i dzieci do wzięcia udziału w warsztatach artystycznych w ramach tzw. Pracowni franciszkańskiej. To nowe przedsięwzięcie dedykowane uczniom szkół podstawowych, gimnazjów i liceów jest inicjatywą naszego Domu św. Maksymiliana. W ramach czterodniowych (weekendowych) spotkań ze sztuką proponujemy pięć ścieżek tematycznych: rzeźbę, modelowanie, martwą i żywą naturę, portretowanie… I to wszystko dla osób nie muszących posiadać specjalnych zdolności plastycznych. Warsztaty poprowadzą absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku Magdalena Golon ze wsparciem ojców franciszkanów. Tematyka bowiem tego przedsięwzięcia sięga do korzeni franciszkańskiej duchowości.

Propozycje poszczególnych warsztatów:

1. „Ulepić z gliny i tchnąć ducha… Warsztaty modelowania.”

Franciszkańska przeszłość czeka na swoich odkrywców! Uczestnicy warsztatów będą mogli zapoznać się z bogactwem elementów przestrzennych wnętrza kościoła Świętej Trójcy w Gdańsku. Szukając inspiracji w przeszłości franciszkańskiej wyrzeźbimy wybrane fragmenty architektury. Zajęcia mają na celu zapoznanie się z historią miejsca, odkrycie specyfiki związanej z czasem jego powstawania. Średniowieczny kościół, wypełniony inną niż współczesna estetyką, daje wytchnienie. Ta „inna estetyka” jest odpoczynkiem dla zmysłów, darem dla współczesnej kultury.

2. „Zrób samodzielnie instrument muzyczny!”

Inspiracją na zajęciach będą instrumenty muzyczne. Celem zajęć jest ukazanie bogactwa form przedmiotów, które wydają dźwięki. Wyrzeźbione skrzypce, ulepiony z gliny flet są ciekawą alternatywą dla produkowanych masowo zabawek. Dzieci będą mogły poznać historię świętego Franciszka, który biorąc w ręce dwa patyki, grał jak na skrzypcach! Całość wykonanych prac zostanie pokazana na wernisażu. 3. „Natura w symbolach” Uczestnicy zajęć będą mogli poznawać techniki malowania martwych natur. Przedmioty użyte w kompozycji staną się nośnikami znaczeń. Świadome ich użycie, ciekawe komponowanie i poprawne rozumienie ich znaczenia jest celem spotkań. Zdobyte na warsztatach doświadczenia będą pomocne w projektowaniu graficznym, multimedialnym, i w każdym dotyczącym sztuki projektowania. Na zajęciach zobaczymy jak obraz staje się otwartą księgą pełną ciekawych historii. Poznamy język malarstwa, który opowiada o wartościach ponadczasowych. Zobaczymy jak namalowane we właściwych układach przedmioty mówią o problemach ludzkiej egzystencji takich jak śmierć i narodziny, bogactwo i ubóstwo, płodność, przemijanie itp. Przekazując treści społeczne, egzystencjalne, religijne dzieło/obraz gotowy jest do dialogu z jego odbiorcą.

4. „Pieśń słoneczna świętego Franciszka wyrażona w obrazach. Franciszkańskie warsztaty pejzażu.”

Uczestnicy będą poznawać piękno w dziele świętego Franciszka i sami spróbują stworzyć obrazy zgodne z duchem franciszkańskim. Program zawiera cykl wykładów pomocnych w realizacji własnych pomysłów, także dotyczących projektowania obrazów multimedialnych. Będzie możliwość zapoznania się z różnymi technikami malarskimi, z problemem kompozycji w obrazie. Osoby biorące udział w warsztatach nauczą się właściwie dobierać kolory i łączyć ich odcienie, a także używać koloru jako specjalnego języka ekspresji. Celem zajęć jest budowanie własnych kompozycji oddających nastrój franciszkańskiego ducha.

5. „Twarz drugiego jako mapa. Geografia franciszkańskiej przyjaźni – święty Franciszek i święta Klara.”

Warsztaty dla wszystkich, którzy chcą pogłębić duchowość franciszkańską przy okazji poznawania tajników portretu osoby. Nie są wymagane specjalne uzdolnienia plastyczne! Twarz człowieka jest mapą prowadzącą do skarbu. To tam ukryte są prawdziwe cechy osoby. Mapa to odpowiednie współrzędne. Topografia twarzy, jej cechy charakterystyczne w odpowiedniej skali, aby dać trafne wyobrażenie portretowanej osoby. Wartości ukryte, których nie znajdzie fotografia, może odkryć obraz. Warsztaty prowadzą do spotkania z drugim człowiekiem na wzór spotkania przyjaciół Klary i Franciszka, a także przybliżają duchowe autorytety świętych.

Zachęcamy do współpracy szkoły oraz nauczycieli, katechetów i księży. Możemy przyjmować całe klasy czy zorganizowane grupy. Terminy ustalać będziemy odrębnie dla każdej grupy. Czekamy na zgłoszenia:

Kontakt: biuro@dmk.pl tel. 58 301 57 21 – o. Roman Zioła.

Informacje na stronie dmk.pl

1% na odbudowę barokowych organów z kościoła Świętej Trójcy

o. Admin — Tue, 24 Jan 2012 18:59:51 +0000

Wystarczy w formularzu PIT wpisać nazwę stowarzyszenia Stowarzyszenie Przyjaciół Kościoła Świętej Trójcy „Dziedziniec”, podać numer KRS 0000276836 oraz kwotę, którą chcesz przekazać.

Z serca dziękujemy tym wszystkim, którzy w poprzednich latach naszą wspólną incjatywę! Będziemy wdzięczni za ujawnie danych adresowych. W ten sposób będziemy mogli podziękować za dar listownie.

OO. Franciszkanie i Stowarzyszenie Kościoła Świetej Trójcy „Dziedziniec”

więcej na stronie oficjalnej: http://organy.gda.pl/

Oświadczenie Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski w sprawie ks. Piotra Natanka i jego zwolenników

o. Admin — Tue, 24 Jan 2012 18:18:55 +0000

Rada Stała, w oparciu o analizę sytuacji dotyczącej działalności suspendowanego ks. Piotra Natanka, stanowczo przestrzega katolików przed gromadzeniem się wokół jego osoby i popieraniem głoszonych przez niego idei. Mimo wyraźnego zakazu biskupa miejsca i nałożonej kary kanonicznej, ks. Natanek nie zaprzestał niestety swojej działalności. Rada zwraca uwagę, że Msze św. sprawowane przez suspendowanego kapłana są niegodziwe i świętokradzkie, a udzielane rozgrzeszenia – nieważne.

Rada Stała Episkopatu Polski po raz kolejny stanowczo przestrzega też katolików przed błędnym nauczaniem tego duchownego i prosi wiernych, by nie korzystali z posługi duszpasterskiej ks. Natanka, nie kierowali się jego nauką, nie wierzyli w jego bezpodstawne zapewnienia o jej zgodności z nauczaniem papieży i biskupów oraz nie przystępowali do tworzonych przez niego grup.

Osoby współpracujące z suspendowanym ks. Piotrem Natankiem przyczyniają się do rozłamu wspólnoty wierzących. Współdziałając w niszczeniu jedności Kościoła, popełniają grzech, z którego mają obowiązek oczyścić się w sakramencie pokuty. Warunkiem natomiast otrzymania rozgrzeszenia jest odstąpienie od wspierania rozłamu w Kościele i gotowość naprawienia wyrządzonego zła.

http://www.episkopat.pl/?a=pliki&doc=2012116_1

Członkowie Rady Stałej
Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, 16 stycznia 2012 r.

Radę Stałą Konferencji Episkopatu Polski tworzą z urzędu: przewodniczący KEP abp Józef Michalik, zastępca przewodniczącego KEP abp Stanisław Gądecki, prymas Polski abp Józef Kowalczyk, metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz, metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz oraz sekretarz generalny KEP bp Wojciech Polak. Z wyboru członkami Rady Stałej KEP są: abp Andrzej Dzięga, abp Sławoj Leszek Głódź, abp Marian Gołębiewski, bp Edward Dajczak, bp Kazimierz Ryczan, bp Andrzej Suski i biskup pomocniczy Marek Jędraszewski. (Po wejściu bp. Polaka do Rady Stałej z urzędu, w gremium tym jest jeszcze jedno miejsce dla biskupa pomocniczego; biskupi wybiorą go w marcu br.)